Мірцік зацікавіўся літарамі. Раней ён імі цікавіўся як агульнай зьявай, а цяпер разьбірае паасобку. Сёньня цэлы вечар займаліся граматай: я малюю кружочак і кажу "о", і Мірцік малюе кружочак і кажа "о", я малюю палачку і кажу "і", Мірцік малюе загагуліну і кажа "і". Кучу загагулінаў намалявалі.:) Нават засынаў і мармытаў: "а, о, у, і".

Мірцік - гаспадар у доме. Ён адзіны ведае, што дзе ляжыць і што з усім гэтым трэба рабіць. Сам вырашае, што трэба выкінуць, дзе падмесьці, а дзе пыл выцерці. І робіць гэта з такім аўтарытэтным выглядам, што я ня сьмею нават спрачацца.

У доме няма ніводнага гадзіньніка, час глядзім на тэлефонах і на кампе. Так што калі я пытаюся, колькі часу, Мірцік мне прыносіць тэлефон. Раней прыносіў. Цяпер, калі пытаюся, ён глядзіць у тэлефон, кажа: "Бадзям-бадзям!" і ідзе далей па сваіх справах. Сам сказаў, значыць, колькі часу.)

Вельмі гераічны. Вельмі. Таблеткі, кроплі ў нос і ў вочы, ясьлі - усё вельмі мужна пераносіць. Не нарадуюся.

Прынёс з садочку слова "бона" - "больно". І завёў сяброўку - "Ляля Ой" - Оля, ён зь ёй за адным сталом сядзіць.)

У садочку фулюганіць, ня слухаецца, ігнаруе агульныя заняткі - займаецца сваімі справамі.

Сёньня мне выдалі шэдзеўр, які нібыта Мірцік намаляваў. Я не паверыла. Мірцік мне па сакрэце сказаў, што гэта малявала выхавацелька - ён яе і нянечку называе "баба", хоць яны нічога так выглядаюць.)

Выключна нэгатыўны пост.
( Зноў трохі занудна )

Выключна пазытыўны пост.
( Трохі занудна )

У гэтым месяцы Мірцік стаў, па-першае, ЧЗьЯМК (чалавекам, зь якім можна камунікаваць.. і камунікаваць.. і камунікаваць..), па-другое, ЧЯНДзУ (чалавекам, які наведвае дзяржаўную ўстанову – цэлыя тры дні наведаў :)).
12 зубоў.
( Ну, і славей новых дадалося.  )

Фраза "А во алё!", азначае "Яшчэ адзін тэлефон".)

Мы запісаліся ў ясельную групу (у расейскія, расейскія, расейскія ясьлі, бо ў беларускія езьдзіць далёка, далёка, далёка), у панядзелак выпраўляемся. Пакуль я задаволеная: загадчыца харошая,
выхавацелька харошая,
Мірцік кампанейскі,
выхавацелька хваліцца, што добра ведае беларускую мову і намагаецца кніжкі дзецям па-беларуску чытаць,
Мірцік у захапленьні ад тамтэйшых цацак,
сам просіцца зайсьці ў садок паглядзець на "ляяляў"...
Ведаю, што будзе цяжка і дрэнна, але думала, што будзе горш, таму радуюся.)

Чытаем “Айбаліця”, глядзім малюнкі. На малюнку Айбаліць скача ў Афрыку на ваўку.
Мама:
...І ўстаў Айбаліць, і пабег Айбаліць,
Па палёх, па лясох, па лугох ён бяжыць,
Паўтарае сабе, каб хаця не забыць...
Мірцік: Нё-нё!
“Но-но, воўк!”:)
У арыгінале – “Лімпапо, Лімпапо, Лімпапо”

Глядзім галубятню. Там галубы скачуць, ходзяць, лётаюць, белыя, цёмныя, прыгожа так. Мірцік паказвае на ўсё гэта пальчыкам:
- Дзядзя!
Я: - Не, там няма дзядзі.
Мірцік: - Дзядзя!
Я азірнулася вакол – нідзе няма ніякага дзядзі. Ах, думаю, дурны дзіцёнак, што з табою зробіш.. І тут з галубятні вылазіць мужык!
Мірцік задаволена ўсьміхаецца і прамаўляе: - Дзядзя..

Пабыўшы паўтара месяцы ў Гомелі, мы вярнуліся дадому. З-за пераезду ў Мірціка нешта ў галаве шчоўкнула, і ён адразу, ледзь дабраўся дадому зь цягніку, пачаў есьці сам. Цяпер, праўда, зноў перастаў, але пасьпеў паказаць, што ён гэта робіць няблага. Нават адбылася клясычная сцэна "аб'яданьне таты - самастойнае паяданьне боршчыку менавіта з татавай талеркі". Таксама рэзка стаў шмат размаўляць з выкарыстаньнем словаў, а ня проста "блям-блям-блям". Сёньня ў нас адбыўся ( першы вялікі асэнсаваны дыялёг )

Мірціку на лецішчы падабаецца.
Там можна з вуліцы не вылазіць, а то ў горадзе ніяк нагуляцца ня можа. Толькі прачнуўся, яшчэ вочы спяць, але адразу абувацца, складаць цацкі ў мех і на двор.
Яшчэ там можна ганяць катоў і сабакаў. З аднаго сабакі – брахлівага моські – Мірцік зьдзекуецца, карыстаючыся тым, што той усяго баіцца. Перад другім дражніцца пячэнькамі, але ня дзеліцца
Там можна выпадкова знайсьці скрынку са старымі цацкамі. Мірцік нават упершыню зь лялькамі пагуляўся: спаць іх паклаў на дарогу, дзе машыны ходзяць, і песеньку прапяяў.
Там вогнішча, і ягады (асабліва цэняцца агрэст, вішні і маліны; вішні ядуцца самастойна, костачкі выплёўваюцца), і водны пісталет.
Можна зьбегчы ад мамы за калітку, праз дарогу, у агароды, і там ціхенька пакакаць у штаны, покуль мама не дагнала.
Там цягнікі: ціціці-цюцюцю – тутууу!
А самае галоўнае, там возера! Няблізкі сьвет для Мірціка, але ён бяжыць наперадзе, мы ледзь пасьпяваем заім; на беразе ліхаманкава распранаецца і адразу плюх!
Во колькі ўсяго на лецішчы!


Сёньня Мірцік упершыню спалохаўся чагосьці. А канкрэтна высокай горкі. Калі я туды сама залезла і ўніз паглядзела, у мяне аж дух захапіла. А больш Мірт нічагусенькі не баіцца, нават самых жуткіх жуцяў.:)


Мірцева цётка стрыечная – мініятурная дзяўчыначка двух год. Яна ніколі ня б’ецца, ніколі не разьбірае цацкі і ня робіць бардаку у хаце.
А Мірцік - тоўсты хлопец, і ўсе астатнія рысы таксама не супадаюць.:))

Менш чым праз месяц Мірцік пойдзе ў ясьлі. Як падумаю, так дрыжыкі бяруць.
Але нягледзячы на дрыжыкі, мы займаемся актыўнай падрыхтоўкай да паступленьня ва ўстанову.
Што мусіць умець няшчасны ясельны дзіцёнак?

Read more…

11 зубоў, Мірт навучыўся фокусу перажоўваць паўгадзіны адну лыжку кашы.:)
Сьціплы слоўнікавы запас:
не - так
не! – не
ня – дай
мама – зварот да ўсіх знаёмых і ледзь знаёмых людзей
баба (вельмі рэдка) - зварот да бабулі і дзеда
тата (рэдка) - тата
дада – незнаёмы чалавек
няма, мамА, амА – няма (толькі я адрозьніваю “няма” і “мама”)
ўоў – так кажа сабака
мііааооў! (са страшнымі грымасамі) – так кажа коцік
ггггг! – так кажа мядзьведзь
мммм – так кажа карова
іііааа-іііааа - так кажа лашадка
ту-ту! – так робіць цягнік
пі-пі – так робяць машыны і цягнікі
трррр - машына
ам-ам, ням-ням - есьці
піпісь (шэптам) - сікаць
дзі! – ідзі!
дзідзі! – глядзі!
а? – адказ на ўсе мае маналогі
дзе? - дзе?
яя – лялька
во! – вось!
аааа (шэптам) - цёмна
ах! – ах! (напрыклад, ах! панамка ўпала, ах! трактар паехаў, ах! дзед прыйшоў дадому) ужываецца пастаянна, але гучыць трошкі ня так, як гучыць – на пісьме не перадаецца.:)

Не = так
Нееее!!!! = не.:)

Мірця зладзіў канцэрт. Сілай выцягнуў дзеда з-за кампа, накрычаў на бабулю, каб не чытала кніжку, граў для ўсіх на губным гармоніку і таньчыў. Пайграе трохі і чакае аплядысмэнтаў, а ў вачох – бязьмежны гонар за сябе.:)

Сёньня. Мірця. Цішком ад усіх зьняў штаны, сеў на гаршчок і насікаў!:)))

А ў Мірціка 10 зубоў! І ён іх чысьціць з пастай, палошча і нават ручніком выцірае для вернасьці.:)) З маёй дапамогай, і зрэдку нават бязь сьлёз і валяньняў па падлозе.
А потым ходзіць і прыгаворвае: “Ўой! Ўооой! Ўааў!!”
Таксама ў актыўнае ўжываньне пралазяць такія важныя словы, як “ам-ам”, “пі-пі” и “ляля”.
Пачынаюцца ролевыя гульні: як толькі знаходзіцца якая-небудзь “ляля”, яе адразу трэба патыкаць носам у ежу – пакарміць. А потым роцік памыць.
Прыступы мамавасьці. Мірцік мяне нікуды не адпускае, ходзіць, трымаючы мяне за штаны ( у адсутнасьць спадніцы). Нават у прыбіральню мы ходзім разам.:)

Мірцік сёньня ўпершыню катаўся на карусельцы! Такой класічнай, круглай, з лашадкамі і машынкамі. Забраўся туды сам, выбраў сабе аўтамабіль, доўга сядзеў, круціў стырно, націскаў на кнопку, абжываўся, покуль іншыя дзеці рассаджваліся. Потым падумаў, што ўсё цікавае ўжо паглядзеў, вылез і пабег глядзець, што яшчэ ёсьць. Алені і коні не пакацілі, выбраў сабе лодку. Толькі сеў – а тут карусель паехала! Так страшна ехала, я сама спалохалася, бо яна драўляная і разьдзяўбаная, усё ж яшчэ я на ёй дваццаць год таму каталася.:) Мірцік спачатку сярдзіты быў, а потым стаў круціць стырно, каб правільна ехаць, крычаць “бі-біп!”, бабулі махаць рукой. Шчасьлівы-шчасьлівы.) А тут – бац, карусель спынілася. Паспрабавала адляпіць Мірціка ад лодкі – а ён не адлепліваецца. Давялося трохі паскандаліць.( Хацелі яшчэ разок пракаціцца, але цёця-карусельшчыца сказала, што па яе вялікім жыцьцёвым досьведзе пасьля другога разу дзеці скандаляць яшчэ больш і просяцца ў трэці раз.) Так што мы ціхенька зматалі адтуль. У наступны раз нас чакае яшчэ адзін мой улюбёны атракцыён зь дзяцінства: аўтобусікі, што едуць на чыгунцы.:) Дзьве розныя каруселькі за адін дзень – гэта занадта, бо занадта вялікае ўзрушаньне ў дзіцёнка.:)

Пачытала я пастоў пра ангельскую мову - задумалася.
Паглядзела ў двары на ангельскамоўных дзяцей - зусім задумалася.
І прысьніла сон, быццам Мірця так і не навучыўся па-беларуску размаўляць, а шпарыць па-ангельску, і ніхто яго не разумее. У прынцыпе, як і цяпер.:)
І вось на наступны дзень мы заняліся справай.. Хто б мог падумаць, што ангельская мова такая лёгкая.:)Мірця зь першага разу паўтарае "baby" і "bear", праз два дні адэкватна рэагуе на пытаньні "Where is my baby", "Where is mama", яшчэ пару прадметаў паказвае і з асаблівым задавальненьнем кажа: "Yeeeah".))
Скажам так, ангельская мова ў нас ідзе нашмат лягчэй за беларускую. І падабаецца дзіцю больш, ага.)

( Мірцікавы навіны )

Аднойчы ў мяне адначасова падалі Мірцік і фоцік. Я выбрала Мірціка, і фоцік цяпер ляжыць-сумуе. І фотак ня робіць. Вось.((

У мяне гераічны дзіцёнак! Сёньня мы гулялі 4 з паловай гадзіны з-за таго, што зламаўся замок. Гулялі замест ягонага дзённага сну. Дык ён нават ня думаў капрызіць, аббегаў увесь двор і ваколіцы, не дазваляў мне прысесьці, а калі мы разьбіраліся з замком, сядзеў на падлозе і жаваў батон, які сам здабыў з сумкі.)) Затое, як прыйшлі дадому, адразу заснуў і ўжо восьмую гадзіну сьпіць, зайка.))